است ، « 1 » در عرصه سياسى نيز انحراف‌هاى فاحشى داشت كه همدستى با حكومت عباسى ، جاسوسى عليه بيت امامت ، انكار وجود فرزند براى امام عسكرى عليه السلام و ادعاى امامت پس از آن حضرت ، نمونه‌هاى روشن آن است . حضرت مهدى ( عج ) هر چند پس از شهادت پدر بزرگوارش در پس پرده غيب قرار گرفت و از چشم عموم مردم پنهان گشت و همين خلأ موجب شد تا جعفر بيشترين سوء استفاده را بكند ؛ ليكن نسبت به فعاليّت‌هاى ضدّ مذهبى وى بىتفاوت نبود و در مواقع لازم در برابر آنها موضع مىگرفت . اين موضع‌گيريها به دو صورت انجام مىشد : به صورت مستقيم و به صورت توقيع از طريق سفيران خود . اينك چند نمونه . 1 - در جريان اقامه نماز بر پيكر امام عسكرى عليه السلام : جعفر كه مدعى امامت بعد از برادر خود شده بود براى رسميّت بخشيدن به اين ادعا ، نخست خود را در معرض تسليت‌گويى مردم و تبريك امامت خويش قرار داد ؛ سپس خود را آماده اقامه نماز بر جنازه امام كرد . وقتى كار غسل و كفن امام به پايان رسيد « عقيد » خادم نزد جعفر آمد و از او براى اقامه نماز دعوت كرد . جعفر در حالى كه شيعيان گرد او را گرفته بودند پيش آمد تا بر پيكر امام نماز بگزارد . حجّت حق با مشاهده اين صحنه ، سكوت و غيبت را روا ندانست و در پيش روى او ظاهر شد و با قاطعيّت خطاب به وى فرمود : « عمو ! كنار برو ، كه من براى نمازگزاردن بر پدرم از تو سزاوارترم . » آنگاه خود جلو ايستاد و در حضور جمعيّت بر پيكر پدر نماز گزارد « 2 » و با اين موضع‌گيرى بجا ، توطئه جعفر را خنثى كرد . اگر جعفر موفق مىشد بر جنازه امام عسكرى عليه السلام نماز بخواند ، علاوه بر كسب شهرت و وجههء اجتماعى ، سنگ بناى امامت و جانشينى خود از امام يازدهم را بنيان مىنهاد ؛ چرا كه بهترين راه براى اثبات اين مسأله اقامه نماز بود ؛ ولى با حضور بموقع

--> ( 1 ) - در توقيع شريف حضرت مهدى ( عج ) به احمد بن اسحاق به اين دو گناه كبيره جعفر تصريح شده است ( ر . ك . بحارالانوار ، ج 50 ، ص 230 ) . ( 2 ) - همان ، ص 332 .